SLUGGY DE SLAK

Een verhaal apart

Eerder gepubliceerd in Veldbericht nr 128, Lente 2017

Afgelopen september, toen ik in het parkje naar hazelnoten aan het zoeken was, trof ik, op zo’n meter boven de grond, een segrijnslak aan. Hij zat, net als een paar gewone tuinslakken, in een verdroogde stengel van uitgebloeid look-zonder-look. En terwijl de tuinslakken zich naar beneden lieten vallen zodra ik te dichtbij kwam, bleef de segrijnslak gewoon zitten. Hij sliep. Ik heb hem eerst op de foto gezet, en toen voorzichtig de stengel waaraan hij hing afgebroken en in een plastic zak, bovenop de hazelnoten gelegd om hem mee naar huis te nemen. Pas halverwege werd hij wakker en begon slaapdronken een poging te doen om uit de zak te komen. 

Tegen de tijd dat ik thuis was, was hij redelijk actief. Omdat ik nog geen snelheidsmeting van een segrijnslak had, heb ik hem gelijk op tafel op een lineaal gezet, met als lokkertje een potje basilicum. Maar nee, hij kroop van de liniaal de tafel op en begon daar het tafelblad af te grazen. Lag er nog een restantje gemorste karnemelk, niet zichtbaar maar wel vindbaar voor deze slak? In de verwachting na de maaltijd met hem aan de slag te kunnen liet ik hem even alleen. Na een minuutje of tien was hij inderdaad uitgegeten. Hij had zich aan de tafel vastgelijmd en zat weer te slapen. De rest van de dag heeft hij zich niet meer geroerd. ’s Avonds heb ik er maar een bakje overheen gezet, met wat vlierbladeren erbij zodat hij wat te eten zou hebben, en ben met een gerust hart naar bed gegaan. 

De volgende ochtend zat hij zo’n 10 cm verderop, náást het bakje, en was alvast aan de krant begonnen. Vlier vond hij blijkbaar niet lekker genoeg. Ik heb hem gestoord bij zijn maaltijd en weer in het bakje gezet. Daar wou hij natuurlijk gelijk weer uit, en hij begon over de bovenrand te kruipen. Dit gaf mij de gelegenheid om een eerste snelheidsmeting te doen. Hij was nu eindelijk actief, tenslotte. 

In de hoop op nog een meting heb ik hem buiten op het deksel van mijn compostemmer gezet. Hier begon hij gelijk weer te schransen, ditmaal van de algen op het deksel, en vermoedelijk heeft hij gelijk ook gedronken van het water dat er op stond. Ik heb hem even alleen gelaten, en toen ik even later terugkwam, was hij weer aan de wandel en zat al op de zijkant van de emmer, op weg naar beneden. Ik heb hem onderschept en binnen op een liniaal richting kamerplant gezet. He, he, een tweede meting. Toen hij bovenaan was, heb ik de liniaal omgedraaid, met de hoge kant weer beneden, in de hoop op nog een meting. Helaas, hij rook weer voedsel, en ging half van de liniaal af hangen om bij een stukje papier te komen dat daar binnen zijn bereik lag, blijkbaar zijn lievelingskostje. Een tijdje later had hij genoeg gegeten en kroop langs de liniaal omhoog naar de plant (Yes! Derde meting!) en ging daar op de bodem zitten pitten. 

De volgende dag was ik hem kwijt. De hele kamer afgezocht, maar nergens een slak te zien. En papier genoeg, dus hij kon overal zitten. Dit heeft een paar dagen geduurd. Nu had ik een schaaltje met wat groenteresten en papier naast de bloempot gezet, met nog een bakje met een natte papieren tissue. Ik kon zien dat hij daar geweest was, want hij had van het papier gegeten en de tissue werd wat bruinig met bovendien korreltjes aarde erop. Ook verschenen er sneeuwwitte slakkenpoepjes bij de groenteresten. Hij was er dus nog, maar waar? Tenslotte vond ik hem terug: hij zat weer te slapen bij van de potplant op de grond, zo goed gecamoufleerd dat hij nauwelijks opviel. Misschien heeft hij daar al die tijd wel gezeten zonder dat ik hem zag. 

Ik heb overwogen om hem te houden, als huisslak. Ik had hem zelfs als een naam gegeven: Sluggy. Maar hij was niet bijster gezellig, hij deed weinig anders dan slapen. Ook is het binnenshuis nogal droog, en ik vermoedde dat een dieet van papier op termijn waarschijnlijk toch niet voedzaam genoeg zou zijn. Daarom heb ik hem na twee week, toen het weer eens goed geregend had, nogmaals in zijn rust gestoord en in een bakje terug naar het park gebracht. Hij heeft de hele weg zitten slapen.

Aukje Gjaltema

Naschrift: De kruissnelheid van Sluggy lag op 4.8 tot 5.1 m/h, wat overeenkomt met wat Caroline Elfferich eerder heeft gemeten (4.8 m/h, Veldbericht 127). Alleen de eerste keer, toen hij graag verder wilde eten ging hij wat sneller: 6.1 m/h. Maar of dit zijn maximumsnelheid was? Ik denk het niet. Sluggy deed de dingen liever lekker op zijn gemak.

 

Deel deze pagina