Terug naar het Hondenven 

Het was warm, heel warm, maar we gingen toch, gewapend met het rapport van Onderzoek flora en fauna 2004-2007 van onze afdeling. Er staan veel foto’s en zelfs zoekkaarten in dus we konden mooi determineren. Gelukkig maar anders hadden we de witte snavelbies, de bruine snavelbies en de snavelzegge door elkaar gehaald. Inge determineerde de zwarte heidelibel feilloos en de waterjuffers waren volop aanwezig. De groene zandloopkever vluchtte voor onze voeten weg over de zeer droge grond.De droogte gaf mooie kleuren. We vroegen ons af wat die rode kleuring op de grond betekende, het leek of de rode zonnedauwblaadjes hadden afgegeven op de grond erom heen, misschien een alg of wier? Ook zagen we opeens waarom de wolfsklauw aan zijn naam kwam, als een echt klauwtje legde hij zich op de kale bodem en stak groen af tegen de rode zonnedauw. We zochten naar het heidekartelblad, we wisten dat het langs het pad stond rond het ven, maar we vonden het niet. Het veenmos was droog en bijna wit en aan de zwarte appelbes zaten al groene besjes. Het blijft leuk om drie soorten heide te zien, grote plakken kraaiheide die geen ruimte laten aan welk grassprietje dan ook om erdoor heen te groeien, verder de wat tolerantere struikheide en de bescheiden dopheide. Het beenbreek bloeide en kleurde een veldje geel, je zag het al in de verte liggen en natuurlijk de klokjesgentiaan.Erik probeerde een klein (bruin) kikkertje te vangen, maar ze zijn razendsnel. Het blijft een heel boeiend en mooi gebied het beschermen meer dan waard.

INge en Erik

Deel deze pagina