Bij een snertwandelingbegin januari denk je al snel aan een ijzige snijdende wind die door merg en been dringt. Dan houd je die wandeling vol door het uitzicht op een kom warme snert met roggebrood aan het eind.
Niets van dat al op onze snertwandeling. Met een plezante 11ºC, wat wind en droog weer volbrachten wij de wandeling gezellig keuvelend. Aan vogels spotten of planten strepen deden we niet, op een enkele uitzondering na dan. Want wat doet zo’n jonge taxus in een dergelijk bos?
Het bos bij Norg was menigeen, waaronder mijzelf, onbekend. Ik moet zeggen het was aangenaam. Van oorsprong zal het een stuifzand zijn geweest dat tegen het verstuiven is beplant. Nog alijd zijn de vele duintjes goed te zien. Op een enkele plaats liggen wortels van dennen bloot, iets dat kenmerken is voor stuifzanden.
Jan en Louis hadden het prima geregeld, zelfs de toegezegde regenbuien trokken over terwijl wij lekker binnen genoten van onze snert met roggebrood.
Mogen de weergoden ons vaker zo goed gezind zijn. 

Kai Waterreus


Deel deze pagina