Als men mij zou vragen om in een paar woorden de excursie samen te vatten dan zou ik zeggen: "Tientallen duizenden Brandganzen in de Holwerterwestpolder gezien".

brandganzen

We gingen met 4 volle auto's naar de Holwerterpier, het startpunt van onze excursie.
Vanaf de pier konden we in de verte, het was laagtij, al Tureluurs, Bonte strandlopers, Wulpen en Kluten zien.
Maar het mooiste moment kwam toen we van dichtbij een eenzaam Drieteenstrandlopertje konden volgen, zoekend naar voedsel tussen de stenen onderaan de pier.

drieteenVanaf ons vertrekpunt zouden we de kustlijn terug naar het westen volgen en een aantal keren stoppen om vanaf de dijk het kwelderlandschap te bekijken.
De Holwerterwestpolder is één van de mooiste vogelplekken van de Wadden. It Fryske Gea en Vogelbescherming hebben hier grazers aan het werk gezet om de verruiging van de kwelders terug te dringen. Zo is het landschap weer een broed- en foerageergebied voor veel vogelsoorten geworden.

Op onze eerste stopplaats werden we overweldigd door het uitzicht buitendijks over de kwelder met een enorm aantal Brandganzen. Ze domineerden het beeld. Een enkele keer ging een grote groep op de wieken, verjaagd door een Buizerd die de rust kwam verstoren.
Wat dichter naar ons toe konden we een aantal Graspiepers in hun zangvlucht, eerst stijgend en daarna als parachuutje langzaam dalend, horen en zien.
Ook de Veldleeuwerik liet zich goed bekijken.
De tweede stopplek ter hoogte van Oudebildtzijl, een mooi dorpje, liet hetzelfde beeld zien: ook hier duizenden Brandganzen die zich hadden verzameld op het vertrekpunt voor Nova Zembla. Er was een wandelpad dat naar de wadden leidde, maar wij moesten verder naar het westen. Het wandelen over de schorren moeten we maar een andere keer op eigen gelegenheid doen.
De tocht over de zeedijk eindigde bij Zwarte Haan (ontstaan uit de oorspronkelijke Friese benaming 'Swarte hoarne' of 'harne'. Dit betekent 'Zwarte hoek'; later is 'hoarne' verbasterd tot 'hoanne' wat Fries is voor 'haan'). Op de dijk troffen we een bronzen beeld aan, de Slikwerker, gemaakt ter ere en nagedachtenis aan de mannen die Het Bildt hebben ingepolderd.
Buitendijks hadden we uitzicht over het wad waar honderden Scholeksters liepen te foerageren en ook evenveel Kokmeeuwen in het water bij elkaar zaten.
Naast deze Kokkies en Schollies konden we ook enkele paartjes Pijlstaart noteren. Mijn dag kon niet meer stuk.

groepIn tegenstelling tot al het moois buitendijks was het aan de binnenkant van de dijk een treurig en troosteloos geheel: saaie graslanden afgewisseld door pas geploegde akkers. De uitbundig schijnende zon verzachtte de pijn nog enigszins. Er was bijna geen leven te zien. Wel vreemd dat we juist op zo'n geploegde akker een aantal Reeën ontdekten en op een ander akkertje een twintigtal Holenduiven. Vlak langs de zeedijk zagen we op een paar plekken een lichtgekleurde Buizerd zitten, blijkbaar was daar toch wat voedsel te vinden.

Dit beeld zie je niet alleen langs die zeedijk maar overal in Nederland. Zoals door Nico de Haan mooi verwoord in de Volkskrant van dezelfde dag wanneer hij over 'vogels kijken' verhaalt: "Tot begin mei kun je in het bos terecht, daarna zie je bijna niks meer door de bladeren. Weidegebieden zijn ook goede plekken. Maar dan wel de reservaten, bij de boeren zit niks meer. Door de moderne landbouw is Nederland in één mensenleven veranderd van een natuurgebied in een groene, walmende weide met een enkele kraai. Vlak ook steden en dorpen niet uit, dat zijn in feite de asielzoekerscentra. Sommige vogels die vroeger in de weilanden leefden, komen nu dáár voor." Ook Caspar Janssen, schrijvend voor diezelfde Volkskrant, is tijdens zijn voettocht door Nederland tot een gelijksoortige conclusie gekomen. We hebben het nu zelf ervaren, in Noord-Friesland is de Veldleeuwerik getransformeerd tot een kustvogel.

Als toetje kregen we nog Krooneenden te zien. Daarvoor gingen we op de weg terug naar Hoorn even langs bij Cornwerd (een uitkijkpunt aan het IJsselmeer tussen Zurich en Makkum).

Het was een mooie excursie op de eerste lenteachtige zaterdag van het jaar, mede dankzij de deskundige en enthousiaste excursieleider en mededeelnemers.

Meike Oei



Deel deze pagina