Vandaag, 30 oktober om 9.30 uur, stonden we aan de voet van de Brabantse Wal in het dorpje Cafsven. Een gedeelte was in Roosendaal vertrokken en een ander gedeelte kwam rechtstreeks naar de startplaats. NoordpolderIk ben vergeten te tellen met hoeveel we aanwezig waren maar ik schat zo’n twintig personen. Het was goed weer, de ochtend kon eigenlijk niet meer stuk. We hoorden steeds een bulderende lach van onze insectenman, als hij vertelt dat hij de volgende morgen zijn bus in gaat leveren omdat hij met de vut gaat. Alle aanwezigen wisten hoe hij hier naar toe geleefd heeft en ieder wenst hem dan ook een fijne tijd toe.

Guus Dekkers en ik (Joke Stoop), hadden de excursie voorbereid en we stonden dan ook te popelen om te beginnen. Het is altijd erg leuk om het publiek mee terug te nemen in de tijd. De Brabantse Wal is ontstaan door de erosie van de Schelde lange tijd geleden en wij stonden dus op de bodem van de Schelde. Het mooie van de Noordpolder is ook dat je de invloeden van de late Middeleeuwen nog kunt zien. Na een stuk geschiedenisles gingen we op stap.

NoordpolderDe vogelaars hadden de kijkers in de aanslag en de plantenmensen hun loepjes. Op een gegeven moment kwamen we bij een akker die al 8 jaar niet meer bemest is. De plantenmensen gingen uit hun dak, zoveel planten nog en dan eind oktober. Als een plant verschillende keren is afgemaaid wordt het moeilijker om hem te determineren. We zijn dan ook met de Herik druk in de weer geweest. De vogelmensen profiteren daar ook van, kijkers worden op een statief gezet en de lucht wordt afgespeurd naar vogels.

Xander, een maatschappelijke stagiaire van 17 jaar, keek zijn ogen uit en wist niet wat hij hoorde. Voor hem zijn wij allemaal al oude mensen. Het verbaasde hem hoe fanatiek er gediscussieerd werd over al die kleine plantjes. Hij had zoiets van: "kom op zeg zo’n klein plantje, waarom is die naam nu zo belangrijk?" Ja, en dat werd hem toen natuurlijk haarfijn uitgelegd!

Langzaam gingen we verder. Guus en ik hebben onderweg lekker over het landschap kunnen vertellen, al moesten we iedereen wel regelmatig bij de les roepen. Het mooie is dat we een erg gemêleerd gezelschap zijn en er toch voor iedereen wat te beleven is. De één verwondert zich over de verhalen die bij de planten horen, de ander kan zijn ogen niet van de lucht houden, omdat ze geen vogel willen missen en weer anderen genieten van het gezelschap met al de verhalen.

Om 12.20 uur waren we weer terug bij de auto’s, iedereen was voldaan. Guus en ik hadden net zo hard genoten van het gidsen, als de groep van de wandeling op deze mooie oktoberdag. We kunnen om die reden ook terugkijken op een geslaagde excursie.

Hieronder nog 12 foto's van deze wandeling.

Klik op 'n miniatuurfoto voor een grotere weergave

 

Deel deze pagina